Być obywatelem Polski dzisiaj

Być obywatelem Polski dzisiaj

Dwadzieścia pięć lat po upadku reżimu komunistycznego Polska może się szczycić udaną transformacją polityczną od dyktatury do demokracji. Mimo to polski obywatel, podobnie jak jego europejscy odpowiednicy, unika urn wyborczych. Rozczarowanie? Utrata zaufania? Jak polski obywatel wyraża dziś swoje zaangażowanie obywatelskie?


[1] Antony Todorov, „Y a-t-il démocratie sans participation ?”, SociologieS [online], Dossiers, L'engagement citoyen en Europe centrale et orientale, opublikowano 5 listopada 2009, dostęp: 23 kwietnia 2014.

[2] Tutaj: Niemcy, Austria, Belgia, Dania, Hiszpania, Finlandia, Francja, Grecja, Irlandia, Islandia, Włochy, Luksemburg, Malta, Norwegia, Niderlandy, Portugalia, Wielka Brytania, Szwecja, Szwajcaria.

[3] Tutaj: Albania, Bośnia i Hercegowina, Bułgaria, Chorwacja, Estonia, Węgry, Łotwa, Litwa, Macedonia, Czarnogóra, Polska, Czechy, Rumunia, Serbia, Słowacja, Słowenia.

[5] Grzegorz Ekiert, „L'instabilité du système partisan”, Pouvoirs-118:La Pologne, 2006.

[6] Antony Todorov, tamże.

[7] Grzegorz Ekiert, tamże.

[8] Członkostwo w związkach zawodowych. Naruszenia praw pracowniczych i „szara strefa” w zatrudnieniu, Centrum Badania Opinii Społecznej (CBOS), 2009; Związki zawodowe i naruszenia praw pracowniczych, CBOS, 2010; Związki zawodowe i prawa pracownicze, BS/52/2102, CBOS, 2012.

[9] OECD Statextract, wskaźnik uzwiązkowienia.

[10] Anna Sianko, „Associations et protestation dans la transition polonaise”, Revue de l'OFCE, styczeń 2002.

[11] Jan Herbst i Jadwiga Przewłocka, Podstawowe fakty o organizacjach pozarzadowych, raport z badania 2010, Stowarzyszenie Klon/Jawor, 2011.

[12] Dorota Dakowska, „Entre dynamiques locales et transferts de modèle : expérience participative à Płock”, Enquête PICRI-IDF « Démocratie participative en Europe : vers une démocratie technique ? », 2007.

Trzydzieści pięć lat po upadku reżimu komunistycznego polskie obywatelstwo redefiniuje się w kraju głęboko przeobrażonym: szósta gospodarka Unii Europejskiej w 2026 roku, średnie wynagrodzenie brutto około 8200 złotych (1900 euro), długość życia zbliżająca się do średniej europejskiej. Wskaźniki obywatelskie pozostają zróżnicowane – poziom uzwiązkowienia należy do najniższych na kontynencie, około 12%, ale frekwencja wyborcza silnie wzrosła w wyborach parlamentarnych w październiku 2023 roku (74,4%, najwyższy wynik od 1989 roku). Społeczeństwo polskie wcale nie jest ciałem zdystansowanym: głosuje masowo, gdy dostrzega stawkę, jak pokazały wybory prezydenckie w 2025 roku.

To odzyskane obywatelstwo wpisuje się także w nową codzienną rzeczywistość: Polska przyciąga dziś emigrantów, studentów Erasmusa, zachodnich emerytów i zagranicznych inwestorów. Dla francuskojęzycznych osób rozważających przeprowadzkę do Polski polityczny klucz do odczytania kraju warto uzupełnić podejściem praktycznym. Nasz przewodnik po życiu w Polsce w 2026 roku – koszty życia, wynagrodzenie, język, transport opisuje szczegółowo formalności związane z numerem PESEL, system opieki zdrowotnej NFZ, rynek nieruchomości w Warszawie i Krakowie, a także wciąż mało znane przeszkody administracyjne, takie jak osobliwości polskiego systemu podatkowego dla francuskich emigrantów.

Zaangażowanie obywatelskie przybrało też nowe formy, poza tradycyjnymi partiami: feministyczne organizacje „Strajku Kobiet”, ruch ekologiczny wokół zamknięcia śląskich kopalń węgla, mobilizacje LGBT+ w dużych miastach, a także masowe zaangażowanie Polaków w przyjmowanie ukraińskich uchodźców od 2022 roku – ponad 1,5 miliona osób przyjętych, często w rodzinach goszczących. Witalność społeczna, która przeczy dawnej diagnozie apatii i która po omacku zarysowuje polską demokrację dojrzalszą i bardziej zróżnicowaną niż w latach postkomunistycznych.