Polska kuchnia: 15 potraw i tradycji kulinarnych, które trzeba znać w 2026 roku

Pierogi: niekwestionowana gwiazda polskiego stołu

Nie sposób mówić o polskiej gastronomii, nie zaczynając od pierogów. Te półksiężyce ze świeżego nadziewanego ciasta są dla Polski tym, czym ravioli dla Włoch czy dumplingi dla Chin: narodową instytucją, emocjonalnym punktem odniesienia, potrawą, której każda rodzina ma swój sekretny wariant. Ciasto, miękkie i lekko elastyczne, rozwałkowuje się ręcznie, wycina w kółka, nadziewa, a potem składa i zlepia brzeg do brzegu z niemal rytualną starannością. Gotowane kilka minut pierogi są następnie często obsmażane na patelni na solidnym kawałku masła, aż nabiorą złotego koloru, który skupia ich aromaty.

Najbardziej tradycyjne odmiany to pierogi ruskie (nadzienie z puree ziemniaczanego i świeżego twarogu, podbite karmelizowaną cebulą) oraz pierogi z kapustą i grzybami, z kiszonej kapusty i namoczonych suszonych grzybów, które nieodmiennie podaje się na wigilijnym stole. Istnieją też wersje słodkie: z jagodami (z jagodami), z truskawkami (z truskawkami), ze słodkim twarogiem (z serem). W popularnych polskich restauracjach, zwanych pierogarniami, można skomponować własny talerz z kilku odmian.

Polska tradycja kulinarna wiąże przygotowywanie pierogów z gestem zbiorowym: w rodzinach lepi się je razem, przy wielkim zasypanym mąką stole, kilka godzin przed posiłkiem. Ten rytuał przekazu wyjaśnia, dlaczego pierogi pozostają najbardziej emblematyczną potrawą kraju, tą, którą polscy emigranci na całym świecie odtwarzają z nostalgią i którą zagraniczni podróżnicy systematycznie zamawiają na pierwszy posiłek w Polsce.

W Krakowie ulica Szeroka i okolice skupiają kilka wzorcowych pierogarni. W Warszawie targ Hala Koszyki proponuje warsztaty lepienia i degustacje mało znanych odmian regionalnych. We Francji sklepy specjalizujące się w polskich produktach rzemieślniczych oferują dziś mrożone pierogi doskonałej jakości, wytwarzane metodami rzemieślniczymi.

Bigos: narodowy gulasz z kapusty i wędzonych mięs

Bigos jest często przedstawiany jako polska potrawa narodowa par excellence, ta, która najlepiej wyraża duszę polskiej kuchni chłopskiej. Ten gęsty i aromatyczny gulasz łączy dwa rodzaje kapusty, kwaśną kiszoną i świeżą, ze zbiorem wędzonych mięs, kiełbas, wieprzowiny lub dziczyzny, zależnie od wariantów i pór roku. Suszone grzyby, pomidory, liść laurowy, ziarna pieprzu, a czasem kieliszek czerwonego wina lub śliwowicy (śliwkowej wódki) dopełniają przygotowanie.

Osobliwość bigosu tkwi w czasie gotowania: najlepsze bigosy duszą się godzinami na bardzo małym ogniu, często przez dwa lub trzy dni, na przemian podgrzewane i odstawiane, by smaki mogły się skoncentrować i połączyć. W Polsce mówi się, że bigos zaczyna być naprawdę dobry dopiero od trzeciego podgrzania. Ta logika potrawy, która z czasem dobrzeje, czyni z niej danie cierpliwości, dokładne przeciwieństwo kuchni na szybko.

Bigos jest po raz pierwszy wspomniany w polskich tekstach w XV wieku. Adam Mickiewicz poświęca mu pamiętny fragment w swojej epopei narodowej Pan Tadeusz (1834), gdzie z lirycznym zapałem opisuje woń gulaszu unoszącą się w lesie. To literackie odniesienie przyczyniło się do tego, że bigos stał się kulturowym symbolem w równym stopniu co potrawą. Dziś można go znaleźć wszędzie w Polsce, od stołówek uniwersyteckich po najsłynniejsze stoły gastronomiczne, często podawany w wydrążonym chlebie żytnim, który służy za jadalną miskę.

Żurek: kwaśna zupa z jajkami na twardo, nieodłączna od Wielkiego Piątku

Żurek to jedno z najbardziej zbijających z tropu i niezapomnianych doświadczeń smakowych polskiej kuchni dla obcego podniebienia. Ta zupa o łamanobiałym, lekko półprzezroczystym kolorze przygotowywana jest na bazie fermentowanej mąki żytniej, zwanej zakwasem, która nadaje jej potężną kwasowość i lekko aksamitną konsystencję. Dodaje się do niej śmietanę, chrzan, ząbki czosnku, kawałki białej kiełbasy (biała kiełbasa) i całe jajko na twardo ułożone pośrodku miski.

Tradycja każe, by żurek był potrawą porannej niedzieli wielkanocnej, podawaną po poście Wielkiego Piątku. Polski stół wielkanocny jest jednym z najbogatszych w roku: żurek, zdobione jajka (pisanki), szynka, kiełbasy, chleb drożdżowy (babka), mazurek (płaskie ciasto z kandyzowanymi owocami) i żubrówka tworzą bufet, który rodziny przygotowują wspólnie od czwartku do soboty.

Tradycje bożonarodzeniowe w Polsce również wyznaczają zupy i potrawy strączkowe, ale to Wielkanoc jest szczytowym momentem żurku. Poza świętami ten kwaśny rosół spożywa się przez cały rok w polskich restauracjach, często podawany w wydrążonej małej bułce żytniej, której gąbczasty miąższ nasiąka zupą, co jest typową prezentacją z Krakowa i Małopolski.

Kiełbasa i polskie rzemieślnicze wędliny

Kiełbasa, ogólny termin określający polską kiełbasę, sama w sobie stanowi cały wszechświat gastronomiczny. Nie istnieje jedna kiełbasa, ale dziesiątki odmian regionalnych o chronionych przepisach, różnych średnicach i zazdrośnie strzeżonych mieszankach przypraw. Kiełbasa wiejska jest wędzona drewnem bukowym, z dużym udziałem grubo mielonej wieprzowiny, doprawiona czosnkiem, majerankiem i pieprzem. Kiełbasa krakowska, pochodząca z Krakowa, wyróżnia się dużą średnicą i zwartą konsystencją. Kiełbasa śląska, ze Śląska, jest cieńsza i lekko pieprzna.

Polskie wędliny nie ograniczają się do kiełbasy. Smalec, czyli roztopiony tłuszcz wieprzowy zmieszany z karmelizowaną cebulą i czasem z kawałkami jabłka, smaruje się na chlebie żytnim jako przystawkę lub przekąskę. Żurawina (fr. cranberry) często towarzyszy zimnym mięsom. Wędliny, czyli zestawy wędlin, wchodzą w skład tradycyjnego polskiego śniadania (śniadanie), które radykalnie różni się od francuskich zwyczajów: chleb żytni, białe sery, pomidory, rzodkiewki, wędliny, a czasem marynowany śledź tworzą pierwszy posiłek dnia.

Polskie rzemiosło wędliniarskie przeżywa dziś silne odrodzenie, napędzane przez lokalnych producentów dbających o tradycyjne receptury i szanujące zwierzęta hodowle. Kilka polskich wędlin uzyskało oznaczenie ChOG (chronione oznaczenie geograficzne) Unii Europejskiej, zwłaszcza kiełbasa lisiecka z Małopolski. Dla miłośników mieszkających we Francji niektórzy wyspecjalizowani sprzedawcy delikatesów importują te produkty bezpośrednio od polskich rzemieślników.

Żubrówka i polskie alkohole: wódka z trawą żubrową

Polska jest jednym z wielkich krajów wódki, a żubrówka to jej najbardziej poetycka odsłona. Ta wódka żytnia jest macerowana z źdźbłami trawy żubrowej (Hierochloe odorata), trawy rosnącej naturalnie w Puszczy Białowieskiej, ostatnim śladzie europejskiej puszczy pierwotnej. Każda butelka zawiera zresztą źdźbło tej trawy, ułożone przy ściance szkła. Efektem jest wódka o delikatnym zapachu wanilii, świeżego siana i migdałów, którą tradycyjnie pije się z sokiem jabłkowym: koktajl szarlotka (fr. tarte aux pommes) wziął stąd nazwę. Nasz kompletny przewodnik po polskiej wódce opisuje historię jej produkcji i wielkie marki, które warto znać.

Poza żubrówką pejzaż polskich spirytusów jest bogaty. Śliwowica to mocna i aromatyczna wódka śliwkowa, produkowana w regionach Karpat. Nalewka oznacza szeroką rodzinę domowych likierów macerowanych w alkoholu z owocami, ziołami lub przyprawami: nalewka wiśniowa, malinowa, z zielonych orzechów, imbirowa, każda rodzina ma swój przepis. Te rzemieślnicze likiery długo były domeną polskich gospodyń domowych, a dziś przeżywają odnowione zainteresowanie w ramach ruchów slow food i powrotu do tradycyjnych umiejętności.

Należy wspomnieć też o miodówce, polskim miodzie pitnym fermentowanym z miodu, i o piwach rzemieślniczych, sektorze, który w Polsce eksplodował od 2010 roku. Kraj liczy dziś ponad trzysta niezależnych browarów, z których kilka zostało nagrodzonych w międzynarodowych konkursach. Dla osób interesujących się kulturą polską we wszystkich jej wymiarach aktualności europejskie regularnie dokumentują rozwój tych przemysłów spożywczych w krajach Europy Środkowej.

Gołąbki: nadziewane liście kapusty, polska wersja comfort food

Gołąbki, dosłownie „małe gołębie”, to liście białej kapusty sparzone wrzątkiem dla zmiękczenia, nadziane mieszanką ugotowanego ryżu i przyprawionego mielonego mięsa, następnie zwinięte w ciasne paczuszki i długo duszone w sosie pomidorowym. To potrawa niedzielna par excellence, obecna w całej Polsce, z regionalnymi wariacjami dotyczącymi przypraw, proporcji ryżu i mięsa oraz bogactwa sosu.

Gołąbki uosabiają to, co Anglosasi nazywają comfort food: potrawę hojną, lekko kleistą w swojej łagodności, która rozgrzewa i syci. Znajdziemy je we wszystkich polskich stołówkach szkolnych, w restauracjach robotniczych (bary mleczne, dosłownie „bary mleczne”), subsydiowanych stołówkach, które przetrwały od czasów komunistycznych i serwują pełne posiłki za kilka złotych. Kuchnia polska jest ogólnie kuchnią ludową, przetrwania, która nauczyła się obficie karmić prostymi składnikami (kapusta, ziemniaki, kasze, słonina) w surowym klimacie.

Wegetariańska odmiana gołąbków zastępuje mięso grzybami i ryżem lub kaszą jaglaną. To jedna z wersji przygotowywanych na postną kolację wigilijną (Wigilia), posiłek w wigilię Bożego Narodzenia, który obejmuje dwanaście dań bez mięsa na cześć dwunastu apostołów. Gołąbki wigilijne są więc nadziewane suszonymi grzybami i kaszą gryczaną i polewane sosem grzybowym zamiast pomidorowego.

Sernik: ciasto z twarogu, ciasto narodowe

Wśród dziesiątek polskich ciast sernik zajmuje miejsce szczególne. To ciasto z twarogu, świeżego prasowanego sera krowiego, twaróg, bardzo różnego od ricotty czy cream cheese, prezentuje się jak złocista poduszka lekko spękana na powierzchni, o gęstej i kremowej konsystencji w ustach, z wyważoną słodyczą, która nigdy nie przytłacza podniebienia. Podstawowy przepis obejmuje drobno zmielony twaróg, ubite jajka, cukier, śmietanę i odrobinę skórki z cytryny. Niektóre warianty zawierają rodzynki macerowane w rumie, wiśnie w alkoholu lub warstwy owoców.

Sernik różni się od amerykańskich cheesecake'ów brakiem spodu z herbatników w wersjach tradycyjnych oraz konsystencją sera: polski twaróg jest kwaśniejszy i twardszy niż cream cheese, co daje bardziej zwartą, mniej kremową strukturę. Spożywa się go ciepły lub zimny, często ze śmietaną lub świeżymi czerwonymi owocami. Na Wielkanoc zajmuje poczesne miejsce na stole obok mazurka i babki. Na Boże Narodzenie niektóre rodziny przygotowują sernik z makiem (makowiec-sernik), fuzję ciasta serowego i rolady z makiem.

Polskie ciastkarstwo ma inne gwiazdy: makowiec (rolada z makiem i miodem, nieodłączna od Bożego Narodzenia), pączki (smażone kule nadziewane konfiturą różaną, spożywane masowo w Tłusty Czwartek przed Wielkim Postem), faworki (wstążkowate paski smażonego ciasta, chrupiące i posypane cukrem pudrem) i piernik (miodownik toruński, z Torunia, rodzinnego miasta Kopernika, którego przepis jest chroniony od XVII wieku).

Sezonowe tradycje kulinarne i kalendarz gastronomiczny

Kuchnia polska jest głęboko wyznaczana przez pory roku i katolicki kalendarz liturgiczny. Jesień to sezon przetworów: polskie gospodarstwa domowe przygotowują słoiki kiszonej kapusty (kiszona kapusta), ogórków (kiszone ogórki), marynowanych buraków, suszonych grzybów i konfitur, które staną się zapasami na zimę. Te naturalne fermentacje, bez octu, wyłącznie przez fermentację mlekową, to jeden z fundamentów polskiej kuchni zimowej i stanowią dziś ważną atrakcję dla miłośników kuchni probiotycznej i naturalnej.

Zima osiąga szczyt w dwóch wielkich świętach gastronomicznych. Wigilia Bożego Narodzenia (Wigilia), wieczorem 24 grudnia, to najbardziej uroczysty posiłek roku: dwanaście dań bez mięsa, wśród których centralne miejsce zajmują zupa z czerwonych buraków (barszcz czerwony) z małymi pierożkami z grzybami (uszka), karp w galarecie lub smażony, śledzie marynowane w śmietanie lub oleju, muszle z grzybami i pierogi z grzybami. Jedno krzesło pozostaje symbolicznie puste dla nieoczekiwanego gościa, a przed zasiadnięciem do stołu dzieli się opłatkiem. Aby pójść dalej, zajrzyj do naszego szczegółowego przewodnika o potrawach wigilijnych, polskim posiłku bożonarodzeniowym z obowiązkowym świątecznym menu.

Wiosna przynosi odrodzenie świeżych warzyw: zupa z młodej pokrzywy (zupa pokrzywowa), zupa chrzanowa, rzodkiewki i szczypiorek, które zdobią poranne kanapki. Lato to sezon zimnych zup owocowych, zupy owocowej z wiśni lub śliwek, oraz sałatek z ogórków ze śmietaną i koperkiem (mizeria), nieodłącznych od grilla. Koper zresztą jest królową ziół aromatycznych polskiej kuchni, obecną w niemal wszystkich potrawach, gorących czy zimnych, od zup po mięsa i twarogi.

Dla każdego, kto myśli o poznaniu tych tradycji od środka, nasz praktyczny przewodnik po życiu w Polsce w 2026 roku daje wszystkie klucze, by się osiedlić i codziennie korzystać z tej żywej gastronomii.

Gdzie zjeść po polsku w Warszawie, Krakowie i Paryżu w 2026 roku

W Polsce dwa miasta skupiają większość oferty gastronomicznej wysokiej jakości. W Warszawie hala targowa Hala Koszyki (ulica Koszykowa, dzielnica Śródmieście) stała się od renowacji w 2016 roku świątynią współczesnej kuchni polskiej: około dwudziestu stoisk i restauracji proponuje tu odświeżone wersje klasyków, świeże produkty lokalnych producentów i piwa rzemieślnicze z krajowych browarów. Restauracja Nolita, na Pradze, słynie z kreatywnej kuchni polskiej o wpływach nordyckich. Kieliszki na Próżnej oferują piękną kartę polskich win naturalnych dobranych do tradycyjnych regionalnych potraw.

W Krakowie dzielnica Kazimierz (dawne miasto żydowskie) skupia najciekawsze restauracje. Karczma Morskie Oko na placu Matejki to jedna z najstarszych tawern miasta, z niskimi drewnianymi sufitami, haftowanymi obrusami i gigantycznymi porcjami bigosu i pierogów. Restauracja Pod Norenami, specjalizująca się w kuchni galicyjskiej (dawnej prowincji austro-węgierskiej, której Kraków był stolicą), proponuje rzadkie potrawy, takie jak starodawna kwaśna zupa żytnia czy żeberka wieprzowe w glazurze z miodu gryczanym. Nasz przewodnik po Krakowie opisuje najlepsze adresy według dzielnic na każdy budżet.

Współczesna kuchnia polska: odrodzenie gastronomiczne i gwiazdkowi szefowie

Wielką nowością trwającej dekady jest międzynarodowe uznanie polskiej kuchni wysokiej. Przez długi czas Polska nie miała restauracji z gwiazdką w Przewodniku Michelin: pierwsze gwiazdkowe pojawiły się w Warszawie w 2013 roku. W 2026 roku przewodnik Michelin Polska wyróżnia około dziesięciu lokali z jedną gwiazdką i jeden lokal z dwiema gwiazdkami (Bottiglieria 1881 w Krakowie). Temu wzrostowi znaczenia towarzyszyło pokolenie szefów kuchni, którzy terminowali w wielkich europejskich brygadach, zanim wrócili do Warszawy lub Krakowa, by reinterpretować swoje dziedzictwo kulinarne.

Szef kuchni Wojciech Modest Amaro, pionier tej rewolucji, otworzył w 2011 roku restaurację Atelier Amaro w Warszawie, pierwszy polski lokal, który otrzymał gwiazdkę Michelin (2013). Jego kuchnia opiera się na filozofii hipersezonowej i hiperlokalnej: dzikie produkty zbierane w polskich lasach i na łąkach, domowe fermentacje, ryby z polskich rzek i jezior (sandacz, szczupak, karp), suszone po staremu grzyby leśne. Jego menu degustacyjne oferuje poetyckie i techniczne odczytanie założycielskich polskich smaków.

To gastronomiczne odrodzenie opiera się też na pracy nad ponownym odkrywaniem kuchni regionalnych. Kuchnia Śląska, Wielkopolski, Podhala (regionu Tatr) czy Mazur (jezior północnego wschodu) mają każda własne specjały, często nieznane nawet Polakom z innych regionów. Sery z Tatr, oscypek wędzony w kształcie wrzeciona, oraz obwarzanek krakowski (pierścień z chleba posypany nasionami sezamu, maku lub solą) to dwa z nielicznych polskich produktów korzystających z europejskiej ochrony nazwy (ChNP dla oscypka, ChOG dla obwarzanka), co świadczy o rosnącym instytucjonalnym uznaniu polskiego dziedzictwa kulinarnego w skali kontynentu.

Targi rolnicze (targi) mnożą się we wszystkich dużych polskich miastach, proponując dawne odmiany warzyw, sery rzemieślnicze, wędliny drobnych producentów i domowe przetwory. Ta dynamika powrotu do terroir, połączona z rozwojem restauracji gastronomicznych, rysuje oblicze polskiej gastronomii w pełni pewnej siebie, świadomej bogactwa swojego dziedzictwa i zdeterminowanej, by roztaczać jego blask daleko poza granice. Aby poznać Polskę poza stołem i odkryć jej turystyczne must-see, nasz przewodnik po polskich miejscach obowiązkowych poprowadzi cię od zamków Malborka po jeziora Mazur, przez stare miasta wpisane na listę UNESCO.

Najczęściej zadawane pytania

Jakie są najbardziej typowe potrawy kuchni polskiej?

Pięć najbardziej reprezentatywnych potraw kuchni polskiej to pierogi (nadziewane ziemniakami, twarogiem, kapustą lub mięsem), bigos (gulasz z kapusty i wędzonych mięs), żurek (kwaśna zupa na zakwasie z mąki żytniej podawana z jajkiem na twardo i kiełbasą), kiełbasa (rzemieślnicza wędzona kiełbasa) oraz gołąbki (liście kapusty nadziewane ryżem i mięsem, polane sosem pomidorowym). Te potrawy tworzą serce tradycyjnej kuchni polskiej i można je znaleźć we wszystkich restauracjach typu karczma w całym kraju.

Czy pierogi to polskie ravioli?

Pierogi często porównuje się do ravioli, ale różnią się ciastem, grubszym i bardziej miękkim, oraz sposobem gotowania: gotowane, a potem często obsmażane na patelni na maśle. Występują w wielu odmianach: ruskie (puree ziemniaczane z twarogiem), z kapustą i grzybami (typowa wersja wigilijna), z mięsem, z jagodami (wersja słodka) lub z truskawkami. Każdy region Polski ma własne przepisy na pierogi, a ich ręczne przygotowywanie pozostaje rodzinną wiedzą przekazywaną z matki na córkę.

Gdzie zjeść tradycyjne polskie potrawy w Paryżu w 2026 roku?

Paryż ma kilka adresów, gdzie można poznać autentyczną kuchnię polską. Restauracja Mazurek w 16. dzielnicy proponuje domowe pierogi i długo duszony bigos. Aux Caves de Varsovie, w Marais, ma krótką, ale staranną kartę opartą na polskich klasykach. La Cantine Polonaise, otwarta przez polską społeczność Paryża, słynie z dobrego żurku i importowanych rzemieślniczych kiełbas. Dla delikatesów sieć sklepów specjalizujących się w polskich produktach rzemieślniczych pozwala przywieźć do domu kiełbasę, chleb żytni czy konserwy z bigosem gotowe do podgrzania.

Czy kuchnia polska jest odpowiednia dla wegetarian?

Tradycyjna kuchnia polska jest bardzo mięsna, ale oferuje wiele opcji wegetariańskich, zwłaszcza dzięki wpływowi katolickiego kalendarza religijnego, który narzuca dni postne. Pierogi z kapustą i grzybami, barszcz czerwony, kopytka, żurek bez kiełbasy, placki ziemniaczane i uszka (małe pierożki z grzybami podawane z zupą wigilijną) są wszystkie wegetariańskie. Nowoczesne polskie restauracje coraz częściej proponują wegetariańskie wersje tradycyjnych potraw.

Czy bigos można ugotować w domu?

Tak, bigos doskonale przygotowuje się w domu i jest nawet lepszy podgrzewany kilka dni z rzędu. Uproszczony przepis: zeszklić pokrojoną cebulę, dodać kiszoną kapustę (800 g) i drobno pokrojoną świeżą białą kapustę (400 g), a następnie włożyć kawałki różnych mięs, takich jak wędzona wieprzowina, kiełbasa, boczek, z namoczonymi suszonymi grzybami, pokrojonymi pomidorami, liściem laurowym i ziarnami pieprzu. Dusić na małym ogniu co najmniej 2 godziny, dolewając w razie potrzeby trochę wody. Bigos można przechowywać kilka dni w lodówce i doskonale się mrozi. Złota zasada Polaków: nigdy nie robić go w małej ilości.

Gdzie znaleźć polskie restauracje w Paryżu w 2026 roku?

Paryż ma około dwudziestu polskich restauracji, głównie w 10., 11. i 16. dzielnicy. Do najbardziej cenionych należą restauracja Mazurek (16.), która proponuje domowe pierogi i tradycyjny bigos; Aux Caves de Varsovie w Marais oferuje dopracowaną kartę opartą na polskich klasykach; La Cantine Polonaise, prowadzona przez polską społeczność Paryża, słynie z dobrego żurku i rzemieślniczych kiełbas. Ulica de la Roquette (11.) i Marais goszczą jeszcze kilka szyldów. Stowarzyszenie Polaków we Francji organizuje zresztą kilka razy w roku polskie targi spożywcze, gdzie można znaleźć rzemieślniczą kiełbasę, chleb żytni i importowane konserwy.

Czy pierogi są wegetariańskie?

Niektóre rodzaje pierogów są wegetariańskie, zwłaszcza pierogi ruskie (nadziewane twarogiem i ziemniakami) oraz pierogi z kapustą i grzybami (kiszona kapusta i suszone grzyby, tradycyjna wersja wigilijna). Wersje z jagodami (z jagodami), truskawkami (z truskawkami) lub słodkim twarogiem (z serem) są również wegetariańskie. Natomiast pierogi z mięsem (z mielonym mięsem) i niektóre warianty regionalne zawierają wieprzowinę lub drób. W polskich pierogarniach zawsze można skomponować całkowicie wegetariański talerz.

Czym jest bigos, polska potrawa narodowa?

Bigos, czasem zwany „kiszoną kapustą myśliwego”, jest uważany przez wielu za polską potrawę narodową. To gęsty i aromatyczny gulasz z kiszonej i świeżej kapusty, długo duszony z różnymi mięsami (wędzona wieprzowina, dziczyzna, kiełbasa), namoczonymi suszonymi grzybami, pokrojonymi pomidorami i przyprawami (liść laurowy, pieprz, jagody jałowca zależnie od regionu). Wielką osobliwością bigosu jest to, że poprawia się przy każdym podgrzaniu: Polacy mówią, że jest naprawdę dobry dopiero od trzeciego podgrzania. Adam Mickiewicz poświęcił mu liryczny fragment w swojej epopei Pan Tadeusz (1834), co czyni go zarówno potrawą, jak i kulturowym symbolem Polski.