Rozmowa odbywa się we wtorkowe wiosenne popołudnie w spokojnej kawiarni przy ulicy Floriańskiej, tuż obok krakowskiego Rynku Głównego. Anna Wozniak przychodzi ze stosem książek i porozumiewawczym uśmiechem: wie, jak zdradliwy jest ten temat. Przez dwie godziny rozbiera, metodą popartą przykładami, przekonanie, że polski miałby być nie do zdobycia językową twierdzą. I przede wszystkim proponuje jasną mapę drogową dla francuskojęzycznych, którzy marzą o mówieniu językiem Mickiewicza i Tokarczuk.
Jeśli wierzyć rankingom anglojęzycznym, polski regularnie figuruje wśród dziesięciu najtrudniejszych języków świata. Rzeczywistość, jak to często bywa, jest bardziej niejednoznaczna. Tę niuansowość Anna Wozniak stara się przekazywać zarówno swoim uczniom, jak i naszym czytelnikom. Portret, który zgodziła się naszkicować dla Le Courrier de Pologne, jest zarazem lekcją metody i apelem kulturowym.
Polski, język przerażający czy zwykła reputacja?
Claire Vasseur: Anno, wszędzie słyszy się, że polski jest jednym z najtrudniejszych języków świata. Czy ta reputacja jest zasłużona, czy to mit podtrzymywany przez anglosaskie rankingi?
Anna Wozniak:Ta reputacja jest zarazem zasłużona i w dużej mierze przesadzona. Polski należy do kategorii IV amerykańskiego Foreign Service Institute, która obejmuje języki wymagające około 1100 godzin nauki do solidnego poziomu zawodowego. To dużo, ale dokładnie ten sam poziom, co rosyjski, turecki czy fiński. Nikt nie twierdzi, że fiński jest „najtrudniejszym językiem świata”.
Problem w tym, że popularne rankingi często mylą dwie rzeczy: obiektywną trudność nauki i wizualny szok wywołany tekstem. Zobaczyć po raz pierwszy zapisane słowo szczęście (fr. „bonheur”) jest rzeczywiście dezorientujące dla francuskojęzycznego. Ale gdy zrozumiesz, że sz, cz i ść to po prostu trzy precyzyjne i regularne dźwięki, słowo staje się czytelne.
Często mówię moim uczniom, że trudność polskiego nie jest murem, lecz stokiem. Jest stromy przez pierwsze trzy miesiące, potem wyraźnie łagodnieje. W odróżnieniu od angielskiego, który z początku wydaje się łatwy, a z czasem się komplikuje, polski nagradza tych, którzy przejdą przez początkowy próg. A nasi sąsiedzi Czesi czy Słowacy uczą się go w kilka miesięcy.
Polski alfabet i jego dziewięć znaków specjalnych
Claire Vasseur: Właśnie, porozmawiajmy o tym alfabecie. Które litery są dla francuskojęzycznego najbardziej egzotyczne i ile czasu potrzeba, by je oswoić?
Anna Wozniak:Polski alfabet liczy trzydzieści dwie litery: dwadzieścia sześć zwykłych liter łacińskich, z wyjątkiem Q, V i X, które pojawiają się tylko w zapożyczeniach, oraz dziewięć znaków specjalnych: ą, ć, ę, ł, ń, ó, ś, ź, ż. Dochodzi do tego siedem bardzo ważnych dwuznaków: ch, cz, dz, dź, dż, rz, sz. To ta podwójna warstwa wytrąca z równowagi na początku.
Moi francuskojęzyczni uczniowie oswajają alfabet w dwie do trzech godzin intensywnych zajęć, a potem utrwalają go w tydzień ćwiczeń. Dobra wiadomość jest taka, że zgodność między pisownią a wymową jest niemal doskonała: w odróżnieniu od francuskiego czy angielskiego w polskim to, co widzisz, jest tym, co wymawiasz. Gdy wiesz, że ł wymawia się jak angielskie w, że ó czyta się jak francuskie u, a cz to twarde tch, możesz czytać na głos każdy tekst.
Zawsze radzę zacząć od samogłosek nosowych ą i ę, bo przypominają francuskie samogłoski nosowe („on”, „in”). To uspokajający punkt zaczepienia. Francuskojęzyczni mają tu wyraźną przewagę nad anglojęzycznymi, którzy w języku ojczystym nie mają żadnej samogłoski nosowej.
Wymowa: dźwięki, które stawiają opór
Claire Vasseur: Często mówi się o polskich „grupach spółgłoskowych”: chrząszcz, źdźbło, bezwzględny. Jak nauczyć się je wymawiać, nie krztusząc się?
Anna Wozniak:Przede wszystkim rozumiejąc, że te grupy nie są tak gęste, jak się wydają. Gdy Polak wymawia szczęście, nie wiąże sześciu spółgłosek: artykułuje trzy proste dźwięki, szcz-ę-ście, które zlewają się jeden z drugim. Pismo daje wrażenie gęstości, ale ucho słyszy płynną melodię.
Najtrudniejsze dla francuskojęzycznego dźwięki to pary syczące i szumiące: s/sz/ś, c/cz/ć, z/ż/ź, dz/dż/dź. To trzy odrębne położenia języka w ustach. Francuski używa tylko dwóch z nich; trzeba więc opanować trzecie położenie, zwane „palatalizowanym”, które powstaje przez uniesienie grzbietu języka ku podniebieniu. Zautomatyzowanie tego zajmuje od trzech do sześciu miesięcy.
Moja metoda opiera się na parach minimalnych: kasa (fr. caisse) kontra kasza (fr. kacha), prosię (fr. cochonnet) kontra prosi (fr. il demande). Powtarzając te pary, ucho uczy się rozróżniać, a usta podążają za nim. Po sześciu miesiącach moi uczniowie prawie się nie mylą. Fonetyka artykulacyjna to sport: to mięśnie, które się trenuje, a nie dar.
Gramatyka: siedem przypadków, trzy rodzaje, aspekt czasownika
Claire Vasseur: Wielką strachą jest gramatyka. Siedem przypadków, trzy rodzaje, czasowniki odmieniające się parami aspektowymi… Od czego się zaczyna?
Anna Wozniak:Od zaakceptowania, że nie opanuje się wszystkiego w pół roku i że to nic złego. Siedem polskich przypadków (mianownik, dopełniacz, celownik, biernik, narzędnik, miejscownik, wołacz) wydaje się przerażających w całości, ale wprowadza się je jeden po drugim. W pierwszym roku poważnie uczę tylko mianownika, biernika i dopełniacza. Te trzy przypadki pokrywają już 70% codziennych sytuacji komunikacyjnych. Reszta przychodzi stopniowo.
Z rodzajami jest prościej niż w niemieckim czy rosyjskim: w 90% przypadków końcówka słowa wskazuje jego rodzaj. Słowo kończące się twardą spółgłoską? Męski. Kończące się na -a? Żeński. Kończące się na -o lub -e? Nijaki. Jest kilka wyjątków, ale znacznie mniej niż we francuskim, gdzie trzeba zapamiętywać rodzaj każdego rzeczownika.
Aspekt czasownika jest natomiast pojęciem najbardziej zbijającym z tropu, bo nie istnieje we francuskim. Każdy polski czasownik ma dwie wersje: niedokonaną (czynność trwająca, powtarzana, proces) i dokonaną (czynność zakończona, punktowa, rezultat). Pisać/napisać to „pisać w trakcie pisania” kontra „napisać do końca”. Gdy się tę logikę przyswoi, zwykle w ciągu roku, otwiera ona nowy sposób myślenia o czasie. Wielu moich uczniów mówi mi, że chcieliby zrozumieć to wcześniej, bo wzbogaca to nawet ich postrzeganie francuskiego.
Ta rozmowa o gramatyce odsyła do szerszej debaty: o miejscu języka polskiego w świadomości narodowej i językowej Polaków, którzy traktują swój język jako dziedzictwo do obrony w równym stopniu, co do przekazywania. Także dlatego Anna Wozniak podkreśla rolę instytucji kultury w nauce.
Słownictwo i fałszywi przyjaciele: pułapki francuskiego
Claire Vasseur: Polski zapożyczył wiele z francuskiego w XVIII i XIX wieku. Czy to pomaga, czy zwodzi?
Anna Wozniak:Pomaga ogromnie. Wiele polskich słów w codziennym użyciu pochodzi bezpośrednio z francuskiego: parasol, portfel (fr. portefeuille), żurnal (fr. journal de mode), biuro, menażer (manager, który przeszedł przez francuski), dezerter, krawat (fr. cravate). Moi uczniowie często odkrywają, że znają już kilkaset polskich słów, nie zdając sobie z tego sprawy. To potężna dźwignia motywacji na początku.
Ale są też prawdziwi fałszywi przyjaciele. Konfident nie znaczy „confident” (fr. powiernik), lecz „indicateur, mouchard” (fr. informator, donosiciel). Lektura to nie „la lecture” w sensie czynności, lecz „l’œuvre au programme scolaire” (fr. utwór z programu szkolnego). Aktualnie znaczy „actuellement” (fr. obecnie) w sensie dzisiejszego polskiego, a nie „réellement” (fr. rzeczywiście) jak w angielskim. Te przesunięcia semantyczne łatwo opanować, gdy się je zidentyfikuje.
Słownictwo naukowe i akademickie również dzieli duży odsetek korzeni grecko-łacińskich: filozofia, matematyka, biologia, uniwersytet, laboratorium. Dla studenta zajmującego się tekstami specjalistycznymi to ogromna przewaga. Naukowa scenografia Centrum Nauki Kopernik w Warszawie używa na przykład słownictwa, które francuskojęzyczny odcyfrowuje intuicyjnie.
Nauka polskiego w 2026 roku: od czego zacząć
Claire Vasseur: Wyobraźmy sobie francuskojęzycznego, który zaczyna od zera w maju 2026 roku. Jakie zasoby i w jakiej kolejności mu pani poleca?
Anna Wozniak:Pierwszy tydzień trzeba poświęcić wyłącznie alfabetowi i wymowie. Żadnej gramatyki, żadnych złożonych zdań: tylko czytanie na głos prostych słów, by ustabilizować zależności między grafemem a fonemem. Ten etap jest nienegocjowalny. Bez niego wszystko inne się wali.
Jeśli chodzi o zasoby, polecam połączyć aplikację do codziennej rutyny (Duolingo lub Busuu dla polskiego, dwadzieścia minut dziennie), uporządkowany podręcznik, taki jak Hurra!!! Po polsku czy Polski, krok po kroku, które podążają za oficjalną progresją Rady Europy, oraz co najmniej godzinę tygodniowo z rodzimym nauczycielem za pośrednictwem platformy takiej jak Italki czy Preply. Dla bardziej zaawansowanych samouków dobrze zorganizowane cyfrowe zasoby do nauki naprawdę wpływają na motywację i systematyczność.
Od poziomu A2 systematycznie doradzam częściowe zanurzenie: proste podcasty, seriale takie jak 1670 czy Wataha z polskimi napisami, a przede wszystkim krótkie pobyty w Polsce. Trzy tygodnie w Krakowie lub Wrocławiu, z codziennymi zajęciami i polskim gospodarzem, dają większy postęp niż sześć miesięcy samotnej samodzielnej nauki. A francuskojęzyczna wspólnota ośrodków kultury w dużych polskich miastach bardzo ułatwia przejście.
Polski i rosyjski: bliskie, ale nie wymienne
Claire Vasseur: Wielu francuskojęzycznych wyobraża sobie, że mówienie po rosyjsku pozwala rozumieć polski, albo odwrotnie. Jak jest naprawdę?
Anna Wozniak:Pogląd jest rozpowszechniony, ale błędny. Polski i rosyjski mają około 38% wspólnego słownictwa i zbliżoną słowiańską logikę gramatyczną, ale nie są wzajemnie zrozumiałe. Polak, który nigdy nie uczył się rosyjskiego, nie zrozumie spontanicznej rosyjskiej rozmowy, i odwrotnie. Oba języki używają zresztą różnych alfabetów: polski wzbogaconego alfabetu łacińskiego, rosyjski cyrylicy.
Natomiast polski i czeski albo polski i słowacki osiągają zaskakująco wysoki poziom wzajemnej zrozumiałości. Polak rozumie około 60% pisanego tekstu czeskiego, a nieco mniej na słuch. Dla francuskojęzycznego, który nauczył się już rosyjskiego, nauka polskiego będzie ułatwiona, nie po to, by rozumieć bezpośrednio, ale dlatego, że pojęcia gramatyczne (przypadki, aspekt czasownika, rodzaje) będą mu znajome. To zwykle dzieli czas nauki przez 1,5.
Różnią się też zapożyczenia. Rosyjski dużo zapożyczył z turecko-tatarskiego, niemieckiego i francuskiego. Polski zapożyczał z łaciny (silny wpływ katolicki), z niemieckiego (tysiącletnie sąsiedztwo), z czeskiego (w średniowieczu) i z francuskiego (w epoce Oświecenia). Ta odrębna historia kulturowa wyjaśnia, że oba języki, mimo pokrewieństwa, opowiadają bardzo różne światy.
Dlaczego warto się dziś uczyć polskiego
Claire Vasseur: Poza osobistym gustem, co uzasadnia zainwestowanie 1100 godzin w polski w 2026 roku? Jakie konkretne perspektywy?
Anna Wozniak:Najpierw gospodarka. Polska stała się jedną z sześciu największych gospodarek Unii Europejskiej, i nadal rośnie szybciej niż wynosi średnia europejska. Francuskie i belgijskie firmy obecne w Polsce (Carrefour, Auchan, Crédit Agricole, Saint-Gobain, Decathlon, Michelin) stale rekrutują francuskojęzycznych, którzy mówią po polsku. Zarobki w Warszawie dogoniły te z Lizbony i rosną. Dla francuskojęzycznego, który rozważa emigrację do Polski w 2026 roku, znajomość języka otwiera drzwi, których sama angielszczyzna już nie otwiera.
Następnie kultura. Polska to kraj noblistki w dziedzinie literatury 2018 (Olga Tokarczuk), Sławomira Mrożka, Wisławy Szymborskiej, Stanisława Lema, ale też piętnastu wielkich kompozytorów od Chopina do Pendereckiego oraz szkoły filmowej, która wydała Kieślowskiego i Pawlikowskiego. Czytanie tych autorów w oryginale albo słuchanie Pendereckiego z polskim programem przed oczami głęboko zmienia doświadczenie. Zyskujesz też dostęp do Polskiej Szkoły Reportażu, jednej z wielkich europejskich tradycji dziennikarskich, która pozostaje w dużej mierze nieprzetłumaczona.
Wreszcie, a może przede wszystkim, język daje dostęp do tysiąca lat historii środkowoeuropejskiej, której istotna część została napisana po polsku lub rozegrała się po polsku. Zrozumieć język to zrozumieć tę pamięć. A dla wielu uczących się ten wymiar ludzki waży tyle samo, co możliwości zawodowe.
Szybkie pytania: obiegowe opinie
FAŁSZ„Polski jest najtrudniejszym językiem świata”
Polski jest wymagający, ale daleko mu do wyjątkowości. Mandaryński, klasyczny arabski, japoński, koreański czy węgierski stawiają porównywalne, a nawet większe wyzwania, zależnie od profilu uczącego się. Rankingi stawiające polski na szczycie często odzwierciedlają anglojęzyczny punkt widzenia, który nie docenia języków fleksyjnych. Dla Czecha czy Słowaka polski jest niemal łatwy.
PRAWDA„Wszyscy Polacy rozumieją przynajmniej kilka słów po rosyjsku”
Dla pokolenia urodzonego przed 1989 rokiem tak: rosyjski był obowiązkowy w szkole. Dla Polaków urodzonych po upadku komunizmu znacznie mniej. Dziś powszechnie uczy się angielskiego od pierwszej klasy szkoły podstawowej. Znajomość rosyjskiego pozostaje jednak częsta wśród osób po pięćdziesiątce i powraca we wschodnich strefach przygranicznych.
FAŁSZ„Polski zapisuje się cyrylicą”
Polski używa alfabetu łacińskiego od XIV wieku, epoki zachodniej chrystianizacji Królestwa Polskiego. To właśnie jedna z wielkich różnic kulturowych wobec prawosławnych sąsiadów. Pomyłka wynika stąd, że wielu francuskojęzycznych kojarzy „język słowiański” z „cyrylicą”, podczas gdy czeski, słowacki, słoweński i chorwacki również używają alfabetu łacińskiego.
PRAWDA„Polski używa siedmiu przypadków gramatycznych”
Mianownik, dopełniacz, celownik, biernik, narzędnik, miejscownik i wołacz. Każdy przypadek zmienia końcówkę rzeczowników, przymiotników i zaimków zależnie od ich funkcji w zdaniu. Wołacz, używany do zwracania się do kogoś, słabnie w mowie, ale pozostaje żywy w piśmie i w kontekstach formalnych. To bogactwo pozwala na dużą swobodę w szyku wyrazów.
FAŁSZ„Polskiego można się nauczyć w sześć miesięcy”
W sześć miesięcy intensywnej pracy (dwie godziny dziennie) można osiągnąć poziom A2 i prowadzić prostą rozmowę. To już bardzo dobrze. Ale płynne mówienie, rozumienie dziennika telewizyjnego czy czytanie powieści wymaga od dwóch do czterech lat, zależnie od intensywności. Strzeż się handlowych obietnic aplikacji, które gwarantują płynność w kilka miesięcy: sprzedają marzenia, a nie pedagogikę.
PRAWDA„Polski i czeski są wzajemnie zrozumiałe”
Przede wszystkim w piśmie, a w mowie po kilku dniach adaptacji. Polacy i Czesi porozumiewają się w kontekstach turystycznych, prostych zawodowych czy w mieszanych rodzinach. Tak samo jest między polskim a słowackim. Natomiast wzajemna zrozumiałość z rosyjskim lub ukraińskim jest znacznie bardziej ograniczona, mimo wspólnego słowiańskiego pochodzenia.
FAŁSZ„Polski nie ma rodzajników, więc jest prostszy”
Brak rodzajników określonych i nieokreślonych jest dobrą wiadomością na początku, ale płaci się za to gdzie indziej. Tam, gdzie francuski używa „le, la, les, un, une, des”, by odróżnić określone od nieokreślonego, polski opiera się na szyku wyrazów, systemie przypadków, aspekcie czasownika i kontekście. Trzeba więc opanować kilka mechanizmów zastępczych, by wyrazić niuanse, które francuski załatwia jednym słowem.
Polski w sercu tożsamości kulturowej
Claire Vasseur: Mówi się, że dla Polaków język jest nie tylko narzędziem komunikacji, lecz prawdziwym dziedzictwem. Czy tak pani to odczuwa?
Anna Wozniak:Absolutnie. Polski przetrwał 123 lata zaborów (1795-1918), w których Polska nie istniała jako państwo, a w szkołach narzucano niemiecki i rosyjski. Język przekazywano w domach, w piosenkach, w podziemnej poezji Mickiewicza i Słowackiego. Gdy zniknęło państwo polskie, język stał się ojczyzną. Ta pamięć jest dziś wciąż żywa.
To wyjaśnia także bardzo silne przywiązanie Polaków do ortografii i gramatyki. Media i instytucje, jak Rada Języka Polskiego, czuwają nad spójnością polszczyzny standardowej. Czasopismo Kultura odegrało na wychodźstwie decydującą rolę w obronie polszczyzny literackiej w okresie komunistycznym. Dla moich uczniów zrozumienie tego wymiaru zmienia postrzeganie wysiłku, jaki wkładają: nie uczą się tylko języka, wchodzą w historię.
Nauka polskiego dziś to także dostęp do żywej współczesnej twórczości, od seriali Netflixa produkowanych w Polsce po produkty made in Pologne promieniujące w Europie Zachodniej, przez teatr Krzysztofa Warlikowskiego i kino Małgorzaty Szumowskiej. Język nie jest muzeum, jest materią w ruchu.
Rola zanurzenia: trzy tygodnie, które zmieniają wszystko
Claire Vasseur: Bardzo pani podkreśla zanurzenie. Konkretnie, czym jest udane zanurzenie w Polsce dla francuskojęzycznego na poziomie A2?
Anna Wozniak:Minimum trzy tygodnie, najlepiej w Krakowie, Wrocławiu lub Poznaniu, a nie w Warszawie, gdzie angielski jest zbyt obecny. Rano: cztery godziny zajęć grupowych w poważnej szkole, takiej jak SJKP Uniwersytetu Jagiellońskiego czy krakowska Polonus. Po południu: zadania domowe i powtórki. Wieczorem: zorganizowane wyjście z innymi studentami lub rodzina przyjmująca. Żadnego powrotu do francuskiego.
Efekt jest zwykle spektakularny. W trzy tygodnie moi uczniowie przechodzą z kruchego A2 do potwierdzonego A2 albo z potwierdzonego A2 do stabilnego B1. Odblokowuje się fonetyka, utrwalają się automatyzmy gramatyczne, a przede wszystkim radykalnie zmienia się pewność siebie. Wielu mówi mi, że w końcu śmie mówić bez mentalnego przygotowywania każdego zdania.
Dla uczących się z ograniczonym budżetem programy uniwersyteckie, takie jak Szkoła Letnia w Lublinie czy w Krakowie, oferują częściowe stypendia. A dla emerytów czy młodych profesjonalistów pracujących zdalnie pobyty językowe trwające trzy miesiące we Wrocławiu często kosztują mniej niż kwartał w Paryżu. Mieszkanie, szkoła, ulubiona kawiarnia: to wszystko, czego trzeba, by poruszyć język.
Podsumowanie: 3 rzeczy do zapamiętania według Anny Wozniak
3 porady na początek nauki polskiego w 2026 roku
- Opanuj alfabet w pierwszym tygodniu. Dziewięć znaków diakrytycznych i siedem dwuznaków to fundament wszystkiego. Czytanie na głos przez trzy godziny dziennie przez tydzień, bez troski o sens, odblokowuje wymowę na całe życie. To najlepsza inwestycja czasu całego pierwszego roku.
- Zaakceptuj stromy stok pierwszych trzech miesięcy. Polski to język, który nagradza wytrwałość, a nie błyskotliwe zrywy. Najtrudniejsze pojęcia (przypadki gramatyczne, aspekt czasownika, rodzaje) utrwalają się w sześć do dwunastu miesięcy, jeśli pracujesz regularnie, nawet tylko po dwadzieścia minut dziennie. Po przekroczeniu tego progu postęp staje się wyraźnie łagodniejszy i bardziej satysfakcjonujący niż w angielskim.
- Zaplanuj zanurzenie już od poziomu A2. Trzy tygodnie w Polsce, w poważnej szkole, z rodziną przyjmującą i zerowym francuskim, są warte sześć miesięcy samodzielnej nauki. To także moment, w którym kultura polska przestaje być abstrakcyjna i staje się przeżytym doświadczeniem. Język nabiera wtedy sensu, którego żaden podręcznik nie może przekazać.
FAQ: najczęściej zadawane pytania o język polski
Ile osób mówi po polsku na świecie?
Około 50 milionów rodzimych użytkowników, czyli 38 milionów w Polsce i blisko 12 milionów w diasporze osiadłej w Stanach Zjednoczonych, Wielkiej Brytanii, Niemczech, Francji i Kanadzie. Polski jest szóstym najczęściej używanym językiem Unii Europejskiej i drugim językiem słowiańskim po rosyjskim.
Czy polski jest naprawdę trudny dla francuskojęzycznego?
Polski jest zaklasyfikowany do kategorii IV przez Foreign Service Institute, co odpowiada mniej więcej 1100 godzinom nauki do osiągnięcia poziomu zawodowego. To bardziej wymagające niż hiszpański czy włoski, ale porównywalne z rosyjskim, tureckim czy fińskim. Gramatyka i wymowa to dwa główne wyzwania; słownictwo jest za to w dużej mierze przystępne dzięki licznym zapożyczeniom z łaciny, niemieckiego i francuskiego.
Czy trzeba najpierw nauczyć się polskiego alfabetu?
Tak, to pierwszy niezbędny krok i zajmuje tylko kilka godzin. Polski alfabet używa znaków łacińskich wzbogaconych o dziewięć znaków diakrytycznych (ą, ć, ę, ł, ń, ó, ś, ź, ż) i specyficzne dwuznaki (cz, sz, rz, ch, dz). Opanowanie tych zależności między grafemem a fonemem pozwala poprawnie czytać każde słowo, nawet nieznane, już od pierwszego tygodnia.
Które polskie słowa przypominają francuskie?
Polski zapożyczył setki wyrazów z francuskiego między XVII a XIX wiekiem, zwłaszcza w słownictwie dotyczącym mody, kuchni, wojska i dyplomacji. Można znaleźć na przykład szampan (fr. champagne), restauracja (fr. restaurant), parasol (fr. parapluie), garderoba (fr. garde-robe), butik (fr. boutique), bilet (fr. billet) czy też biuro (fr. bureau). Słownictwo naukowe i techniczne dzieli także liczne grecko-łacińskie korzenie.
Ile czasu potrzeba, by płynnie mówić po polsku?
Przy regularnym tempie od pięciu do siedmiu godzin tygodniowo licz około dwóch lat, by osiągnąć poziom B2 (samodzielność komunikacyjna). Na komfortowy poziom C1, w mowie i w piśmie, potrzeba zwykle od trzech do czterech lat, w tym co najmniej jednego dłuższego pobytu w Polsce. Całkowite zanurzenie na semestr w Warszawie lub Krakowie może skrócić ten czas o połowę.
Czy polski i rosyjski naprawdę są do siebie podobne?
Oba języki mają około 38% wspólnego słownictwa i zbliżoną słowiańską strukturę gramatyczną, ale nie są wzajemnie zrozumiałe. Polak i Rosjanin, którzy nigdy się nie spotkali, nie rozumieją się spontanicznie. Natomiast polski i czeski albo polski i słowacki osiągają znacznie wyższy poziom wzajemnej zrozumiałości, czasem przekraczający 60%.