Polska szkoła muzyki filmowej nie jest przypadkiem: wpisuje się w tradycję pedagogiczną na bardzo wysokim poziomie, zorganizowaną wokół konserwatoriów i akademii muzycznych w Warszawie, Krakowie i Katowicach, gdzie kształcenie klasyczne pozostaje wymagające, a orkiestracji symfonicznej uczy się jak języka ojczystego. To właśnie to zaplecze akademickie pozwala Wojciechowi Kilarowi napisać w 1992 roku muzykę do Drakuli Coppoli, Zbigniewowi Preisnerowi towarzyszyć całej trylogii Trzy kolory Krzysztofa Kieślowskiego, a Janowi A.P. Kaczmarkowi zdobyć w 2005 roku Oscara za najlepszą muzykę do filmu Marzyciel (Finding Neverland) – trzy kamienie milowe, które umieściły kraj na światowej mapie komponowania dla ekranu.
Za tymi nazwiskami kryje się jednak szerszy ekosystem. Aby zrozumieć, jak Kilar i Preisner zakorzeniają się w tradycji sięgającej Chopina i wiodącej przez Szymanowskiego, Lutosławskiego czy Pendereckiego, nasz przegląd piętnastu słynnych polskich kompozytorów kreśli pełny łuk, od romantyzmu XIX wieku po współczesne poszukiwania. Widać w nim, dlaczego Polska, mimo 38 milionów mieszkańców, waży w światowej historii muzyki poważnej tyle co znacznie większe narody.
W 2026 roku następców uosabia nowe pokolenie: Abel Korzeniowski, którego partytury do serialu Penny Dreadful i do filmu Samotny mężczyzna (A Single Man) Toma Forda spotkały się z uznaniem, czy Łukasz Targosz, płodny w serialach Netflixa. Festiwal Muzyki Filmowej w Krakowie, który stał się obowiązkowym punktem tego gatunku w Europie, obchodzi w tym roku dziewiętnastą edycję i nadal przyciąga hollywoodzkich kompozytorów oraz coraz liczniejszą publiczność francuską – dowód, że międzynarodowy blask polskiej szkoły nie słabnie.